خسرو اميني -روزهاى منتهى به دهمين دوره انتخابات رياست جمهورى در 22 خرداد 1388 باور بسيارى بر اين بود كه دولت نهم براى بقاى خود ابايى از تقلب در انتخابات ندارد و با توجه به نزديكى فكرى و عملى آن دولت با رهبر جمهورى اسلامى و حمايت ايشان، ميشد تا عددى نزديك به پنج ميليون جابجايى راى را شدنى و باور پذير دانست. بنابراين پيش فرض، بسيارى عزم خود جزم كردند تا با حضور در صحنه انتخابات و راى به كانديدايى غير از محمود احمدى نژاد، هزينه تقلب در انتخابات را بالا برده و امكان فعاليت دولت به شدت فاشيستى نهم را كه خطرى جدى براى ايران در عرصه بين المللى و خطرى جديتر براى ايرانيان در داخل كشور را رقم ميزد را پيش گيرند.
با حضور مهندس موسوى در جمعيت كه چون مرواريدى از صدف ملت سربرآورد، ديگر فضا زيبايى غريبى پيدا كرد كه باورى عظيم را در تاريخ مبارزات آزاديخواهانه جهان ثبت نمود.از چند روز مانده به انتخابات و از فضاى كمپينهاى پر شور حاصله به راحتى ميشد نتيجه گرفت كه اولا حضور پاى صندوقهاى راى پر شور و پر تعداد خواهد بود و دوم اينكه احتمال انتخاب محمود احمدى نژاد حداقل در دور اول غير ممكن خواهد بود. اين پيش بينى غريب به واقعيت از همان ساعتهاى اوليه روز 22 خرداد، تقريبا به حقيقت نزديك شد و باور عمومى به انتخاب آقاى مهندس مير حسين موسوى تقويت گرديد تا اينكه در ساعات پايانى روز و پس از اتمام زمان قانونى انتخابات، در مصاحبه مطبوعاتى مهندس موسوى از پيروزى قاطع خود سخن راند و براى بسيارى اين خبر كاملا صحيح و باور پذير بود . از ساعتى پس از نيمه شب، آمار عجولانه وزارت كشور در يك نمودار خطى شروع به اعلام شد و شهر خواب آلود هنوز چشمها را باز نكرده بود كه پيروزى محمود احمدى نژاد با رايى غير قابل باور اعلام گرديد و ظهر همان روز سيد على خامنه اى خارج از تمام قواعد مرسوم و قوانين جارى، انتخابات را تاييد و رسما جا را براى هر اعتراضى تنگ نمود .
از ساعات اوليه 23 خرداد ، تعدادى از شهروندان پايتخت در مقابل وزارت كشور تجمع اعتراضى خود را شروع كردند كه پس از سركوب شديد به خيابان استاد مطهرى - تخت طاووس- متمايل شد. شب در چهار راه پارك وى مبارزه ادامه يافت و 24 خرداد نيز در مناطق مختلفى از شهر گسترش يافت.
اما 25 خرداد از جنس ديگرى است در تاريخ مبارزاتى ايران. در همان روزهاى 23 و 24 خرداد، نطفه تجمعى عظيم بسته شد. دهان به دهان و سايت به سايت چرخيد و در هر گوشى زمزمه و در هر نگاهى تاييد شد. سكوت جايز نيست. 25 خرداد از انقلاب به آزادى حركت كنيم.
ساعت 4 بعدالظهر در زير آفتاب سوزان آخر خرداد، در مقابل دانشگاه تهران جمعى به هم پيوستند و در زير نگاه و تهديد نيروهاى سركوب حركت آنها به سمت خيابان آزادى شروع شد. جركتى كه هر لحظه بر جمعيت افزوده ميشد و در بين همان جمعيت، عده اى به سازمان دهى و نظم جمعيت و شعارها كمك ميكردند. شعارهايى كه غالبا در همان زمان ساخته ميشد و از دل جمعيت ميجوشيد. وقتي جمعيت به مقابل ساختمان مركزى پليس تهران رسيد شعار " نيروى انتظامى، حمايت، حمايت" سر داده شد و وقتي مقابل وزارت كار رسيد جمعيت، ناگهان شعارى تبديل به فرياد شد كه " وزارت كار، اينهمه بيكار"
جمعيت به هم پيوسته در نگاه و صدايش، حضور مهندس موسوى، منتخب خود را ميجست و انتظار حضور ايشان را به وضوح ميشد در آن زمان احساس نمود. ناگهان . . .
با حضور مهندس موسوى در جمعيت كه چون مرواريدى از صدف ملت سربرآورد، ديگر فضا زيبايى غريبى پيدا كرد كه باورى عظيم را در تاريخ مبارزات آزاديخواهانه جهان ثبت نمود. اگر ملتی بخواهد . . .
0 جعبه زیر فرم نظرات برای تبدیل فینگلیش به فارسی است:
ارسال یک نظر