چگونه لباس شخصی‌ها را بشناسیم؟

لباس شخصی را می‌توان به سه گروه تقسیم کرد:

اول: لباس شخصی‌های پیاده

اصولا هنگامی که مردم در قسمتی از شهر تجمع می‌کنند بین آنها شمار قابل توجهی از نیروهای لباس شخصی حضور پیدا می‌کنند که تنها هدف آنها نظارت و تهیه گزارش و فیلم و اقدام در مواقع حساس است. 

برای شناختن این افراد به این نکات باید توجه داشت اصولا یا چهره ای خیلی پریشان و مظطرب دارند و یا خیلی ریلکس و بی خیال هستند و عمدتا با خود تنها یک روبان سبز حمل می کنند تا مثلا نشان دهند که با جنبش هستند. در اکثر مواقع اقدام به گرفتن فیلم تنها و تنها از چهره ی افراد حاضر در تظاهرات می کنند و به محض این که احساس می کنند کسی می خواهد با آن ها صحبت کند از ترس لو رفتن سریع محل را ترک می کنند.

دوم: لباس شخصی‌های ماشین‌سوار
شناسایی این دسته کار سختی است. اینان بیشتر از پراید سفید و پژو 405 مشکی و خاکستری استفاده می‌کنند و یک یا دو مرد سرنشین (های) آن هستند و هیچ‌ خانواده‌ای همراه آن‌ها نیست. نوع دیگری از ماشین‌های اطلاعاتی وانت‌های مزدا یا نیسان سفید رنگ با شییشه های دودی است که در اغلب تظاهرات ها دیده شده اند.

سوم: لباس شخصی‌های موتورسوار
شناسایی اینان ساده است. به طور کلی تمام موتور سوارانی که در محل های شلوغی با علائم زیر ظاهر می شوند لباس شخصی هستند: 

• آنهایی که با کت و شلوار ترک بر موتور نشسته اند (آنهایی که با موتورشان کار می کنند در هنگام موتورسواری کت و شلوار ست نمی پوشند)؛
• آنهایی که بدون داشتن کیف و هر چیز دیگری درحال موتور سواری هستند (موتور وسیله‌ای تفریحی نیست و اغلب برای کار و پیک از آن استفاده می شود پس موتوری هایی که در مکان های درگیری بدون داشتن وسایل و کیف و با باکس غذا ظاهر می شوند به راحتی می توانند لباس شخصی باشند)؛
• آنهایی که با سن کم 2 ترکه یا 3 ترکه بر موتور نشسته اند(بسجی های کم سن و سال و یا همان جوجه بسیجی ها) توجه داشته باشید در روز های شلوغی هیچ موتور سواری برای تفریح به مکان های شلوغ نمی آید؛
• آنهایی که از زیر لباسشان چیزی بیرون زده است که با اندکی توجه می‌توان متوجه شد که یا بیسیم است و یا باتوم؛
• و در نهایت تمام موتورهایی که بدون پلاک تردد می کنند و در جلوی چشمان شما پلیس به آن ها چیزی نمی گوید.

و آخر اینکه: اکثرا این افراد به شما از بالا نگاه می کنند یعنی از موضع قدرت. می توان به جرات ادعا کرد تمام نیروهای اطلاعاتی به شما به دید یک زندانی نگاه می کنند. کسانی که شما را برانداز می کنند در حالی که شما را نمی‌شناسند و یا طوری نگاه می کنند که گویا ارث پدری خود را از شما می‌خواهند همان نیروهای اطلاعاتی هستند که شبها در نقش بازجو ظاهر می‌شوند و روزها در نقش دانشجو یا مغازه‌دار یا کارمند و یا پیک و رهگذر.

آرام آیراد