هفده شهريور ياد آور جمعهاى سياه است كه خون جاى باران باريد. هفده شهريور، پايان هر اميدى بر اصلاح نظام سلطنت و آغاز سرفصل جديدى در مبارزات مردم بود.
خبرنگاران سبز/ بازخوانى تاريخ/حافظ نيك بين:
مشاور امنیت ملی آمریکا، زبیگنیف برژینسکی، دربارهٔ این رویداد گفت: «واقعه میدان ژاله چنان خونین و مرگبار بود که کشمکشهای گذشته میان دولت و مخالفان را از یاد برد. این واقعه، پایان شورشهای پراکنده و مقطعی و آغاز انقلاب واقعی بود.»
هنوز اندكى از آغاز به كار دولت جعفر شريف امامى با شعار دولت آشتى ملى نگذشته بود كه پس از نماز صبح عيد فطر، تهرانيان از قيطريه راهپيمايى عظيمى را شكل دادند و جو شهر به سمت انقلابى شدن و تشديد حضورهاى خيابانى پيش رفت. گويى براى آشتى ملى دير شده بود و صداى انقلاب مردم به هنگام به گوش حاكميت نرسيده بود.
علامه يحيى نورى امام جماعت مسجدى در ميدان ژاله در دعوتى از مردم به تجمع پس از نماز جمعه بنيان حركتى را گذارد كه بدون شك ميتوان از آن واقعه به عنوان مهمترين حركت پيش از انقلاب 57 نام برد.
از ساعت شش صبح روز جمعه هفدهم شهريور هزار و سيصد و پنجاه و هفت، به فرمان ارتشبد غلامعلى اويسى، ممنوعيت آمد و شد و حكومت نظامى اعلام و در پى آن با حمله نيروهاى گارد ويژه به صفوف معترضين، درگيرى بي سابقهاى شكل گرفت كه در آن زمان شايع شد بيش از 4000 كشته برجاى گذارده است و حتى ميشل فوكو نيز اين عدد را تاييد نمود گو اينكه بعدها محققينى همچون عمادالدين باقى رقم واقعى كشته شدگان وقايع هفده شهريور را حدود نود نفر اعلام نمودند.
اما آنچه هفده شهريور را باقى و ماندگار گذارد، خشونت بى پرده حكومت بود و به اصطلاح سياست مشت آهنينى كه قرار بود حاكميت را مقتدرتر از آن نشان دهد كه در برابر مردم سر تعظيم فرود آورد.
تاريخ نشان داد كه ديرى نپاييد پس از اين قدرت نمايى حاكمان كه تاجى بر زمين افتاد و ملتى، مدل حكومت را تغيير دادند و آن خشونت و آن كشتار، نه تنها دردى از فرمانروايان نكاست بلكه در سرعت بخشيدن به جنبش مردمى نقشى بسزا و تاريخى را بازى نمود.
"ژاله خون شد" . در پى آن روز، سياوش كسرايى شعرى را بر زبانها جارى نمود كه حماسى شدن آن ايام را هنوز در خاطره ها ثبت نموده است و دكتر بختيار نفر دوم جبهه ملى نيز پايان امكان آشتى ملى را اعلام نمود.
هنوز اندكى از آغاز به كار دولت جعفر شريف امامى با شعار دولت آشتى ملى نگذشته بود كه پس از نماز صبح عيد فطر، تهرانيان از قيطريه راهپيمايى عظيمى را شكل دادند و جو شهر به سمت انقلابى شدن و تشديد حضورهاى خيابانى پيش رفت. گويى براى آشتى ملى دير شده بود و صداى انقلاب مردم به هنگام به گوش حاكميت نرسيده بود.
علامه يحيى نورى امام جماعت مسجدى در ميدان ژاله در دعوتى از مردم به تجمع پس از نماز جمعه بنيان حركتى را گذارد كه بدون شك ميتوان از آن واقعه به عنوان مهمترين حركت پيش از انقلاب 57 نام برد.
از ساعت شش صبح روز جمعه هفدهم شهريور هزار و سيصد و پنجاه و هفت، به فرمان ارتشبد غلامعلى اويسى، ممنوعيت آمد و شد و حكومت نظامى اعلام و در پى آن با حمله نيروهاى گارد ويژه به صفوف معترضين، درگيرى بي سابقهاى شكل گرفت كه در آن زمان شايع شد بيش از 4000 كشته برجاى گذارده است و حتى ميشل فوكو نيز اين عدد را تاييد نمود گو اينكه بعدها محققينى همچون عمادالدين باقى رقم واقعى كشته شدگان وقايع هفده شهريور را حدود نود نفر اعلام نمودند.
اما آنچه هفده شهريور را باقى و ماندگار گذارد، خشونت بى پرده حكومت بود و به اصطلاح سياست مشت آهنينى كه قرار بود حاكميت را مقتدرتر از آن نشان دهد كه در برابر مردم سر تعظيم فرود آورد.
تاريخ نشان داد كه ديرى نپاييد پس از اين قدرت نمايى حاكمان كه تاجى بر زمين افتاد و ملتى، مدل حكومت را تغيير دادند و آن خشونت و آن كشتار، نه تنها دردى از فرمانروايان نكاست بلكه در سرعت بخشيدن به جنبش مردمى نقشى بسزا و تاريخى را بازى نمود.
"ژاله خون شد" . در پى آن روز، سياوش كسرايى شعرى را بر زبانها جارى نمود كه حماسى شدن آن ايام را هنوز در خاطره ها ثبت نموده است و دكتر بختيار نفر دوم جبهه ملى نيز پايان امكان آشتى ملى را اعلام نمود.
سى و يك سال از آن روزگار ميگذرد و جانشينان آن حكومت، نه كه هيچ درسى نياموخته اند، بلكه با طرح دوباره آشتى ملى و دعوت به بازگرداندن مردم و معترضين به چتر نظام و از سويى تداوم بر خشونت و حبس و حكم و اعدام، راهى را ميروند كه حداقل يكبار آزمايش خود را در هفده شهريور پنجاه و هفت نشان داده است. سقوط سياست خشونت در برابر مردم.
0 جعبه زیر فرم نظرات برای تبدیل فینگلیش به فارسی است:
ارسال یک نظر