احتمال دوم نيز اين است که روسيه دريافته است که چنانچه با غرب در تحريمها شريک نشود احتمال جنگ و بمباران تاسسيات هستهای ايران از جمله نيروگاه بوشهر که روسيه سازنده آن بوده است تقريبا قطعی خواهد شد. اين احتمال نيز قوتش را از اخباری میگيرد که بر مبنای آن روسيه طی موافقتنامهای با ايران امنيت اين نيروگاه را تامين کرده است که اتفاقا توافق تحويل موشکهای اس-۳۰۰ نيز در همين راستا قابل فهم است. بنابراين ممکن است روسيه به جای برخورد قهری و نظامی با چنين حملهای تصميم گرفته باشد با همراهی با غرب، هم از چنين حملهای جلوگيری کرده باشد و هم ايران را از دستيابی به سلاحی پيشرفته محروم کند.
 |
| دیدار احمدینژاد و مدودف ۲۸ اگوست ۲۰۰۸ در دوشنبه |
خبر همراهی مسکو با تحريمهای سازمان ملل و خودداری از تحويل موشکهای اس-۳۰۰ و نيز منع ورود برخی مقامات ج.ا. به روسيه باعث شگفتی کارشناسان سياسی در سراسر دنيا شد بخصوص که اين خبر بعد از اعلام راهاندازی نيروگاه بوشهر علنی شد، زمانی که گمانهزنیها احتمال همراهی بيشتر روسيه با ج.ا. را میداد.
بنابراين اين پرسش پيش آمد که چه توافق احتمالی پنهانیيی بين روسيه و کشورهای غربی و بخصوص آمريکا صورت گرفته است که اين چرخش ناگهانی روی داد. البته دليل بسيار کلی اين تغيير را شاید بشود متوجه دولت اوباما دانست که گفتمانی کاملا متفاوت از جورج بوش ارائه کرد و چهره آمريکا در دنيا را بهبود بخشيد طوری که مخالفت کردن با فراخوانهای دوستانه آمريکا بسيار دشوارتر از زمانی است که جورج بوش از موضع تحميل و قلدری فراخوان میداد. اما در مورد روسيه موارد ديگری نيز دخيل بوده است.
يکی از بزرگترين گمانهزنیها اين است که دولت روسيه ايران را در برابر ورود به سازمان تجارت جهانی معامله کرده است. اين گمانه آنجا تقويت میشود که خبر تحريم ايران از سوی روسيه تقريبا همزمان خبر اميدواری آمريکا برای پيوستن روسيه به اين سازمان بر روی خروجی خبرگزاریها قرار گرفت.
احتمال دوم نيز اين است که روسيه دريافته است که چنانچه با غرب در تحريمها شريک نشود احتمال جنگ و بمباران تاسسيات هستهای ايران از جمله نيروگاه بوشهر که روسيه سازنده آن بوده است تقريبا قطعی خواهد شد. اين احتمال نيز قوتش را از اخباری میگيرد که بر مبنای آن روسيه طی موافقتنامهای با ايران امنيت اين نيروگاه را تامين کرده است که اتفاقا توافق تحويل موشکهای اس-۳۰۰ نيز در همين راستا قابل فهم است. بنابراين ممکن است روسيه به جای برخورد قهری و نظامی با چنين حملهای تصميم گرفته باشد با همراهی با غرب، هم از چنين حملهای جلوگيری کرده باشد و هم ايران را از دستيابی به سلاحی پيشرفته محروم کند. بعلاوه، به اين ترتيب روسيه يک جايزه بزرگ (يعنی ورود به سازمان تجارت جهانی) را هم از همپيمانان غربی خود دريافت میکند.
درست يا نادرستی هر از اين گمانهها اين واقعيت را البته نقض نمیکند که به هر دليلی (شايد ماجراجويی احمدینژاد يکی از آنها باشد) شايد دولت روسيه ديگر منفعتی در استفاده از کارت ايران که شديدا مورد بیاقبالی غرب واقع شده و در داخل نيز با بحران مشروعيت روبرو است نمیبيند. وانگهی، يک ايران قدرتمند در همسايگی روسيه، چيزی نيست که روسيه حقيقتا به آن علاقه داشته باشد. افزونبر همه اينها، بدون شک تحولات خاورميانه و اينکه کشورهای عربی سعی در به حاشيه راندن ايران دارند حتما نقش مهمی در متقاعد کردن روسيه به پايان دادن به روابط گرمش با ايران داشته است.
به نظر میرسد در موقعيت جديد، هر کدام از بازيگران به يک اتحاد و امتياز تازه و دندانگير رسيده باشند ولی ايران تنها موفق شده است بعد از رويگردانی روسيه اميدواریاش تنها به ترکيه و برزيل به عنوان متحدان جديدش باشد که البته برای راضی و متحد نگاه داشتن آنها بايد منافع اقتصادی اين دولتها را تامين کند که در حالت فشار اقتصادی کار سادهای برای دولت احمدینژاد نخواهد بود. البته اگر گمانه دوم درست باشد، روسیه عملا با پیشگیری از حمله به ایران، ایران نیز دستآورد قابل توجهی از این بابت حاصل کرده است.
0 جعبه زیر فرم نظرات برای تبدیل فینگلیش به فارسی است:
ارسال یک نظر